DECONSTRUINT-ME

Deconstruir és demostrar que qualsevol text, en tant que text, conté irreconciliables i contradictoris significats; que sempre hi ha més d'una interpretació i que cap d'elles és millor que l'anterior; que la relació entre aquestes interpretacions és inextricable; que la seva compatibilitat és irreductible; que no és pot arribar a res semblant a un "punt de vista cert". És demostrar que no fa falta desmuntar el text perquè ell ja es desmunta tot sol, que allà on semblava haver-hi quelcom sòlid no hi ha més que aire i pols. I com sabreu, estimats companys, nosaltres no som més que textos...

Posts tagged Poesia

May 1

HAGAMOS UN TRATO

Compañera sabe usted
puede contar conmigo
no hasta dos o hasta diez
sino contar conmigo

si alguna vez advierte
que a los ojos la miro
y una veta de amor
reconoce en los míos
no alerte sus fusiles
ni piense que deliro

a pesar de esa veta
de amor desprevenido
usted sabe que puede
contar conmigo

pero hagamos un trato
nada definitivo
yo quisiera contar
con usted es tan lindo
saber que usted existe
uno se siente vivo

quiero decir contar
hasta dos hasta cinco

no ya para que acuda
presurosa en mi auxilio

sino para saber
y así quedar tranquilo
que usted sabe que puede
contar conmigo

M. Benedetti

“Yo no soy yo.
Soy este
que va a mi lado sin yo verlo;
que, a veces, voy a ver,
y que, a veces, olvido.
El que calla, sereno, cuando hablo,
el que perdona, dulce, cuando odio,
el que pasea por donde no estoy,
el que quedará en pie cuando yo muera.”
J.R. Jiménez

Apr 10
“AAmantes, a vosotros, satisfechos el uno con el otro,
os pregunto por nosotros. Os captáis. ¿Tenéis pruebas?
Ved, me ocurre que mis manos se compenetren
una de otra o que mi consumida
cara se refugie en ellas. Esto me da un poco
de sensación. Pero, ¿quién se atrevería por eso ya a ser?
Pero a vosotros, que os crecéis en el entusiasmo
del otro, hasta que abrumado, suplica
“¡Basta ya!”; a vosotros, que bajo las manos
os hacéis más abundantes, como vendimias;
que a veces dejáis de ser, sólo porque el otro
predomina totalmente: os pregunto por nosotros. Ya sé
que os tocáis tan dichosos porque la caricia persiste,
porque no desaparece el lugar que, tiernos,
cubrís; porque debajo presentís la pura
duración. Así, cada eternidad os prometéis
del abrazo. Y sin embargo, cuando resistís el susto
de las primeras miradas y la añoranza en la ventana,
entonces, amantes, ¿seguís siéndolo? Cuando uno al otro
os eleváis a la boca a beber…: bebida por bebida:
¡oh, qué extrañamente se evade entonces de su acto bebedor!”
Segunda elegía, “Elegías de Duino”, Rainer Maria Rilke