DECONSTRUINT-ME

Deconstruir és demostrar que qualsevol text, en tant que text, conté irreconciliables i contradictoris significats; que sempre hi ha més d'una interpretació i que cap d'elles és millor que l'anterior; que la relació entre aquestes interpretacions és inextricable; que la seva compatibilitat és irreductible; que no és pot arribar a res semblant a un "punt de vista cert". És demostrar que no fa falta desmuntar el text perquè ell ja es desmunta tot sol, que allà on semblava haver-hi quelcom sòlid no hi ha més que aire i pols. I com sabreu, estimats companys, nosaltres no som més que textos...

Apr 10
“AAmantes, a vosotros, satisfechos el uno con el otro,
os pregunto por nosotros. Os captáis. ¿Tenéis pruebas?
Ved, me ocurre que mis manos se compenetren
una de otra o que mi consumida
cara se refugie en ellas. Esto me da un poco
de sensación. Pero, ¿quién se atrevería por eso ya a ser?
Pero a vosotros, que os crecéis en el entusiasmo
del otro, hasta que abrumado, suplica
“¡Basta ya!”; a vosotros, que bajo las manos
os hacéis más abundantes, como vendimias;
que a veces dejáis de ser, sólo porque el otro
predomina totalmente: os pregunto por nosotros. Ya sé
que os tocáis tan dichosos porque la caricia persiste,
porque no desaparece el lugar que, tiernos,
cubrís; porque debajo presentís la pura
duración. Así, cada eternidad os prometéis
del abrazo. Y sin embargo, cuando resistís el susto
de las primeras miradas y la añoranza en la ventana,
entonces, amantes, ¿seguís siéndolo? Cuando uno al otro
os eleváis a la boca a beber…: bebida por bebida:
¡oh, qué extrañamente se evade entonces de su acto bebedor!”
Segunda elegía, “Elegías de Duino”, Rainer Maria Rilke